Enheduanna

Jak długo, wielki Boże, pod butem swołoczy Ostatniej i najgorszej będą duch i ciało Deptane? Serce Polski bić wciąż nie przestało, Mimo że krew jej święta bruzdy w polu broczy, A w każdym z miast spalonych lud, unosząc oczy, Woła do Ciebie, abyś potęgę zuchwałą Barbarzyńców ze Wschodu wstrzymał, nim nawałą Po nowe berło z granic rozległych wykroczy; Woła do Ciebie: „Panie, jakże to być może? Jak długo srogi Moskal będzie władzą swoją Ciemiężył te rejony?”. Przebacz, żeśmy sami Drwili, gdy ją rozdarto, sprawiedliwy Boże; Przebacz, że nie wspieramy tych, co słusznie stoją W sprawie, którą krwistymi trzeba płakać łzami. Przekład: Jarek Zawadzki   Poland How long, O God, shall men be ridden down, And trampled under by the last and least Of men? The heart of Poland hath not ceased To quiver, tho’ her sacred blood doth drown The fields; and out of every smouldering town Cries to Thee, lest brute Power be increased, Till that o’ergrown Barbarian in the East Transgress his ...

Oczy ma nie jak słońca moja ukochana; Koral głębszą czerwienią od jej ust się szczyci; Jeżeli śnieg jest biały, to jej pierś bułana; Jeśli włos to nić, czarne ma na głowie nici. Adamaszkowe białe i czerwone róże Widziałem, lecz róż takich nie ma na jej twarzy. Czasem więcej rozkoszy jest w kadzidła chmurze, Niż się w oddechu mojej ukochanej zdarzy. Uwielbiam, kiedy mówi, choć wiem doskonale: W porównaniu z muzyką to przyjemność skąpa. Nie wiem, jak się boginie przechadzają, ale Kiedy ta moja chodzi, to po ziemi stąpa. A jednak, Bóg mi świadkiem, tak jest wyjątkowa, Jak każda, którą mylnie porównały słowa. Przekład: Jarek Zawadzki    My mistress' eyes are nothing like the sun; Coral is far more red, than her lips red: If snow be white, why then her breasts are dun; If hairs be wires, black wires grow on her head. I have seen roses damasked, red and white, But no such roses see I in her cheeks; And in some perfumes is there more delight Than in the breath that from my mistress r...

Pieśń o żalu nieustającym Li Bai (701–762)  Cesarz piękności pragnął, co do szału budzi. Długie lata panował ― na próżno się trudził. W rodzinie Yangów właśnie dojrzała dziewczyna, W żeńskich chowana komnatach z dala od ludzi. Uroda oczekiwania stawia przed kobietą. Wezwano ją na służbę u Cesarza boku. Uśmiech, oczy spuszczone ― umiała uwodzić. Inne nie potrafiły dotrzymać jej kroku. Rankiem, wprawdzie wiosennym, lecz szron lśnił na trawie. Obmyto ją dokładnie w wód gorących stawie. Służki podpierały jej piękne, wiotkie ciało. Wtedy raz pierwszy Cesarz spojrzał nań łaskawie. Twarz lśni, we włosach perły różnego koloru. Pod baldachimem ciepło każdego wieczoru. Noc wiosną taka krótka, śpią więc do południa, A Cesarz zaniedbuje ranne sesje Dworu. Jest z nim w chwilach radości, przy uczcie, w podróży. I w każdą noc wiosenną oddanie mu służy. Konkubin w pałacu trzy tysiące bez mała, Miłość trzech tysięcy dla jej poświęcił ciała. Na bóstwo się stroiła dlań w złotej komnacie Ten pijany wp...

Lesbia , 1878, John Reinhard Weguelin Pedicabo ego vos et irrumabo, Aureli pathice et cinaede Furi, qui me ex versiculis meis putastis, quod sunt molliculi, parum pudicum. Nam castum esse decet pium poetam ipsum, versiculos nihil necesse est; qui tum denique habent salem ac leporem, si sunt molliculi ac parum pudici, et quod pruriat incitare possunt, non dico pueris, sed his pilosis qui duros nequeunt movere lumbos. Vos, quod milia multa basiorum legistis, male me marem putatis? Pedicabo ego vos et irrumabo. Ja was w dupę wyrucham i w ryj będę jebać, Onaczony Furiusie i cioto Aureli, którzy, moje wierszyki czytając, myślicie, że ja rozwiązły jestem i mało cnotliwy. Godzi się zachowywać przystojnie poecie, ale od wierszy tego wymagać nie trzeba, gdyż więcej mają smaku przecież i wigoru, jeżeli są rozwiązłe i mało cnotliwe, przez co potrafią dreszcze pożądania wzbudzać, nie mówię, że u chłopców, ale u włochaczy, co sztywnych nie potrafią już poruszać lędźwi. Wy, coście pocałunków tysiące...

W godzinie szczura smoki odleciały. Rozbłysło niebo milionami gwiazd. Księżyc ukazał posrebrzane skały Nad horyzontem wyludnionych miast, A my jak ptaki, co wypadły z gniazd, Nie rozumiejąc niczego, przez cały Czas bez żenady drzemy głupi dziób Z potrzaskanymi skrzydłami u stóp.   Wiersz ukazał się pod tym samym tytułem w tomiku Na ostrowie rzeki , Gliwice: Enheduanna 2022, s. 78. Analiza 1. Wprowadzenie i kontekst twórczości autora Jarek Zawadzki to poeta współczesny, którego twórczość wyróżnia się łączeniem elementów surrealistycznych, groteskowych i refleksyjno-egzystencjalnych. Wiersz „W godzinie szczura smoki odleciały” jest przykładem poezji, która nie ogranicza się do linearnej narracji czy realistycznego opisu świata, lecz koncentruje się na obrazach symbolicznych, emocjach i stanie ducha człowieka w obliczu przemian, kryzysów i chaosu. Już tytuł wprowadza czytelnika w specyficzną atmosferę. „Godzina szczura” to wyrażenie silnie metaforyczne – może odnosi...

Nie masz wrogów? Charles Mackay (1814–1889)   Mówisz, że nie masz wrogów? Ależ przyjacielu!         Mizerna to przechwałka; kto powinność swoją Wykonując, bój toczył mimo przeszkód wielu         I stał na posterunku, jak odważni stoją, Musiał sobie przysporzyć wrogów armię całą! Jeśli nie masz żadnego, toś dokonał mało. Nie uderzyłeś zdrajcy w żebra z całej siły, Nie wytrąciłeś kufla ustom, co bredziły, Nie wyrównałeś nigdy krzywdy i dlatego Nie byłeś bohaterem, lecz tchórzem, kolego.   Tłumaczenie z języka angielskiego : Jarek Zawadzki   Yevgeny Onegin by Repin   No Enemies? Charles Mackay (1814–1889) You have no enemies, you say?       Alas! my friend, the boast is poor;     He who has mingled in the fray       Of duty, that the brave endure,     Must have made foes! If you have none, Small is the work that you have done. ...

William Blake Jerozolima Czyliż te stopy pradawnymi czasy W Anglii po górach zielonych stąpały I czy widziano Baranka Bożego Wśród miłych pastwisk Anglii pełnej chwały? Czy blask rzucało to Boskie Oblicze Na chmurne wzgórza nasze i doliny? Czy zbudowano tu Jerozolimę, Gdzie się panoszą mroczne diabłów młyny? Dajcie mi łuk mój, co złotem skrzy z góry! Dajcie mi moje pożądania strzały! Dajcie mą włócznię! Rozstąpcie się chmury! Dajcie mój rydwan ogniem rozgorzały! Mój rozum walczyć nigdy nie przestanie, A miecz spoczynku nie uświadczy w dłoniach, Aż zbudujemy swą Jerozolimę W Anglii na miłych i zielonych błoniach. Tłumaczenie z języka angielskiego : Jarek Zawadzki Jerusalem And did those feet in ancient time, Walk upon Englands mountains green: And was the holy Lamb of God, On Englands pleasant pastures seen! And did the Countenance Divine, Shine forth upon our clouded hills? And was Jerusalem builded here, Among these dark Satanic Mills? Bring me my Bow of burning gold: Bring me my Arro...

William Wordsworth Był taki czas, gdy łąki, gaje i strumienie, Ziemia i każdy zwykły widok sielski             Sprawiały wrażenie       Odzianych w blask anielski, Zacny i świeży jak senne marzenie. Tak było wtedy, a teraz inaczej;       Gdy dookoła rozglądam się wszędzie,             Dniem czy nocą to będzie, Tego, com niegdyś widział, dziś już nie zobaczę. Tęcza znad strumyka zjawia się i znika;       Niebo się rozwidnia, to znowu się chmurzy.       I śliczny jest kwiat róży; Księżyc mu się przygląda poświatą przejrzystą,       Gdy niebiosa gołe;       Wody w noc gwiaździstą       Piękne i wesołe; Prześwietnym naro...

Kiedy w knajpie tu siedzimy, To nie dbamy lata, zimy, Że się każdy w proch obróci, Lecz dajemy upust chuci. Co się w knajpach robi wszędzie, Tam gdzie hajs barmanem będzie, To zadanie jest dla zucha; Niech mnie każdy dobrze słucha! Ten gra w kości, tamten pije, Inny nieprzystojnie żyje. Z tych, co umrą w tej zabawie, Jeden się rozbierze prawie, Inny włoży to na siebie Albo w worku się zagrzebie. Nikt się śmierci tu nie boi I z Bachusem równo doi. Wpierw za drogocenne wina, Co są trunkiem libertyna, Za więzionych na tym świecie I za żywych też po trzecie, Za chrześcijan w czwartej mierze, A po piąte za umarłych w wierze, Po szóste za te siostry biesie, Po siódme za żołnierzy w lesie, Po ósme za braci opętanych żądzą, Po dziewiąte za mnichów, co błądzą, Po dziesiąte za żeglarzy, Po jedenaste za adwersarzy, Po dwunaste za pokutników, Po trzynaste za podróżników. Za papieża i za króla Każdy pije swego fula. Piją męże, piją żony, Pije żołnierz i uczony, ...

Książę Dan z państwa Yan ( 燕丹子 Yàn dān zǐ ) to nowela historyczna uwa­żana za pierwszy w li­te­ra­tu­rze chińskiej przykład pełnowymiarowej prozy bele­trystycznej. Fabuła rozgrywa się tuż pod koniec Okre­su Wal­czących Państw 1 (475–221 p.n.e.), a do­tyczy nieudanej próby zamachu na wład­cę państwa Qin ( 秦 ), któ­ry wkrótce zostanie Pierwszym Cesarzem. Trudno jednoznacznie stwierdzić, kiedy ta opowieść została spisana. Nie znamy też autora tego dzieła. Możemy jed­nak przypuszczać, że pochodził on z – podbitego już wtedy przez Qinów ( 秦 ) – państwa Yan ( 燕 ). Świadczą o tym dokładne opisy zdarzeń, jakie mia­ły miejsce w państwie Yan (na przykład podczas pożegnania księcia z nie­doszłym za­machowcem). Z drugiej strony w opisie prze­biegu samego zamachu autor pomija wiele szczegółów, o któ­rych wspo­mina Sima Qian ( 司馬遷 ) w swojej kronice pt.  Zapiski Histo­ryka ( 史記 Shǐ jì ). Przyczyna zamachu Opowieść rozpoczyna s...